sobota, 16 lipca 2011


Co jest w życiu pewne? To, że nie możemy znajdować się w dwóch różnych miejscach,
bo my to jedna osoba o dwóch sercach, o dwóch parach płuc, czterech dłoniach i stopach. Mamy także dwie pary oczu i ust i dwa nosy i dużo piegów i pieprzyków. 200 tysięcy kilometrów naczyń krwionośnych, 10 litrów krwi i dwie tętnice szyjne. A ile przedsionków i komór - po cztery równo, prawe i lewe. I aorty dwie i zastawki półksiężycowate. A duszę mamy jedną, bośmy się spotkali, znaleźli i złapali za ręce. I to jest w życiu pewne.



czwartek, 14 lipca 2011

don't rape me anymore


eh... życie...
nie jestem ze stali. nie można mnie tak wyrzucać na złom, gdy już się roztrzaskam o mur.
nie utoczą z moich resztek nowego serca.
nie da się.
serce nie jest ze stali.



środa, 13 lipca 2011

tak zwyczajnie

po dzisiejszej sesji. może coś tam wyjdzie po tej mojej półrocznej-jak-nie-lepiej przerwie



ilustracje do bajek dla nie-dzieci / próby wyobraźni i dłoni



wymyślone wytrawne francuskie ciastka z szynką (for my dad), serem, pomidorami, serem, którego nazwy nie znam, bazylią, tymiankiem, ananasem i mozzarellą









bo wyciągnęłam winyle i słucham namiętnie

no bo deser jest dobry



a oto maliny i porzeczki z naszego ogrodu, z których dad zrobił przepyszny sok


pampuchy z sosem serowo-pomidorowym własnego pomysłu. mmm.


babeczki wymyśliłam także sama. półkruche ciasto, jogurt naturalny i truskawka.


a oto mój mało udany jabłecznik ( pierwszy raz tak )... za duże ciasto wyrosło. jabłka nieodpowiednie do jabłecznika, ale za to kokosanka na wierzchu pyszna.

zupa czosnkowa z szałwią, bagietką, serem pleśniowym i oliwą.


podzieliłam się. bo narobiło się tych zdjęć dużo. moich cyfrowych pamiętnikowych pstryczków.
mój aparat ich nie wytrzyma długo.
dziś robiłam zdjęcia Gosi. mam nadzieję, że coś wyjdzie z tych zdjęć, bo od pół roku nie robiłam zdjęć w sumie nikomu oprócz siebie, a jak robiłam to tylko zwykłostki.
a dziś na rozgrzewkę domowe pościelówy, no bo gdzie ja mam zdjęcia robić w tym okrutnym słońcu, którego nie lubi moja fotografia. no ale może coś sensownego z tego będzie.
jeśli nie, to będę tłumaczyć się, że to przez tę przerwę.

p.s. chcę mieć pracownię fotograficzną! albo niech pada deszcz.

Przyjdź, wejdź, usiądź i zostań.
To jest szczęście.



Proszę. Usiądź. Rozsiądź się miękko na tej pościeli pełnej wspomnień. Niech śpiewa nam stara czarna płyta, którą zaczarował głos Grechuty przerywany czasem cichym zgrzytem igły. Piękne, prawda? Jakby o naszych sercach. Poczekaj chwilę. Zrobię nam ciepły malinowy sok na osłodę. Zapomnimy na chwilę o lękach spadających z chmur. Dziś żadna z nich nad nami nie zawiśnie. Czy mogę położyć głowę na Twoich kolanach? Będę patrzeć w Twoje oczy z tej perspektywy,
z której wydajesz się być Bogiem spokoju. Oczy mieniące się kolorami pór roku, rozświetlone słońcem, odbijające lot jaskółki na błękitnym niebie ( jak te jaskółki wzlatują tak wysoko, pod same chmury? malutkie takie przecież i wątłe. czemu jaskółki krzyczą na zakrętach powietrza ? ). I tak pięknie widać ruch twoich płuc i drżenie serca. To jak oglądanie wschodów i zachodów słońca, jeden po drugim, raz po raz. Mały Książę mówił, że gdy jest bardzo smutno, to lubi się zachody słońca. Tak. Ale tylko dlatego, że gdy patrzę na Twoje oddychanie, serce mi rośnie
i później nie wiem gdzie się mieści, takie wielkie i ciepłe. Później spojrzysz w dół, a moje oczy zarumienią się lekko. I wpleciesz palce w moje włosy i na raz stanę się mruczącym kotem. Zwinę się w kłębek, który schowasz we wnętrzu swojej dłoni. Zaśniesz. Zaśniemy. Bezpieczni.



Zostań jeszcze przez chwilę.



chyba słowa zostawiłam gdzieś po drugiej stronie.
tylko cisza. i gładki dotyk wody.
wojna zawsze zabiera kogoś do grobu.
pochowała głos i litery.
na dwa spusty zamknęły mi się usta.





naucz mnie pisać od nowa. naucz mnie mówić, o tym, że słońce świeci,
nie o tym, że spada z nieba deszcz.

wtorek, 12 lipca 2011

pianistka bez dłoni


nadal-chora-na-brak-słów-i-imaginacji
nadal-przezroczystnieję
za-5-kilogramów-wrócę-do-przeszłości

niedziela, 10 lipca 2011


Ćmy obijają się o mnie w ciemnościach zgaszonej ulicy. Świerszcze śmieją się skrzypcowym głosem. Na niebie czarny front przerwany kałużą słonecznie czerwonej krwi. Od dawien dawna nikt nie zawołał do mnie po imieniu. Chyba powoli zaczynam o nim zapominać. Drogi coraz bardziej puste i ciche. Czasem światła rozbijają się o skrzydła nietoperzy i rozpryskują się po niebie. Gdyby tak światła rozbiły się o mnie (...)


Dużo ostatnio we mnie o zapominaniu. Tylko Jednego zapomnieć nie umiem.



sobota, 9 lipca 2011

...

“ Popatrzyła na zielone kopuły drzew, potem rzekła cicho:
- Długo będziesz czekał.
- Na miłość długo się czeka. ”
— Marek Hłasko, "Śliczna dziewczyna".

Zapełniłam do końca film zwykłostkami. Sfotografowałam ślady ostatnich dni pozostawione na moim ciele ( siniaki na udach, na dwóch, w tym samym miejscu, o tym samym kształcie; stopy z negatywem sandałów; czerwone paznokcie i sama nie wiem co jeszcze ). Wczoraj wyciągnęłam stertę winyli z muzyką i tuzin z bajkami. Jutro zostanę sama, zatem w planach jest uruchomienie gramofonu, zapas chusteczek pod poduszką i leżenie nago pod kołdrą. W planach jest znów znikanie, wsiąkanie w pościel, wyparowywanie wraz z wodą z czajnika.
Wiesz. Chciałabym małego kotka. Brytyjskiego niebieskiego, albo takiego jak w reklamie Whiskas, albo brytyjskiego, ale w kolorze przypalanej bieli. Chcę małego kotka, któremu mogłabym poświęcić czas, tulić go, lulać, spać wtulona w jego pachnące futerko i cieszyć się patrząc, jak poznaje świat. Czemu? Bo muszę na kogoś przelać miłość. A jeśli nie mogę mieć dziecka, to chcę kota. Najwyżej zdziwaczeję.

Tak. Minie wiele czasu, zanim nauczę się udawać, że wszystko jest dobrze.






nie mam czucia w sercu.

Your choice. It’s simple. Her or me.And I’m sure she’s really great. But Derek I love you. In a really, really big pretend to like your taste in music, let you eat the last piece of cheesecake, hold a radio over my head outside your window. Unfortunate way that makes me hate you. Love you.

So pick me! Choose me! Love me!


grey's anatomy


piątek, 8 lipca 2011

..



Wróciłam. I znów zapytam w myślach, czy mogę nazwać to wracaniem.
Wróciłam stamtąd, gdzie próbowałam zapomnieć. Alkohol do upadłego każdego dnia. 2 paczki p. dziennie. Dodatkowo spotkanie z "panią Marysią".
Chciałam zapomnieć, ale mi nie wyszło. Jak zwykle to jest z tą pamięcią, której nie możemy nauczyć wymazywania uczuć.


Ktoś inny zasypiał z ręką w mojej talii. Ktoś inny trzymał mnie nocą za rękę. Ktoś inny ocierał moje łzy, które w końcu wybuchły pod wpływem niekończącej się opowieści deszczu.
Chciałam zapomnieć. Zapić. Zapalić. Zatopić. Zamalować.

Niestety.

Dowiedziałam się tylko trochę o ludziach.
I tego, że nie umiem zapominać. Chyba urodziłam się z wadą serca.







( nie umiem już pisać. mówić. nic. )