czwartek, 19 czerwca 2014

kopciuszek


("list do siebie" znaleziony przypadkiem w książce, dawno )

Tu, gdzie teraz mieszkam, nie słychać odlatujących ptaków, a szarość jesieni odczuwalna jest przez cały rok. To bardzo smutne miejsce mimo, iż liście są tak samo złote, poranki miodowo-srebrne od mgły, a kopciuszki próbują rozweselić powietrze podrygując wesoło-rudymi ogonkami. Ludzie nie uśmiechają się tu do siebie, zataczają się śmierdzącym chodem do swoich zbutwiałych domów, których nigdy nie skończą budować. Kiedyś mieli wielki zapał, gdy kopali fundamenty pod swoje z góry skazane na porażkę życie, później wszystko w nich umarło, wraz z drzewami, które dziś z nienawiścią ścinają. 

Tutaj miłość traci na wartości. Usta zaciskają się mocniej przed pocałunkiem, ramiona marzną w przytuleniu. I nawet my już chorujemy na samotność, która coraz głębiej łączy się z naszymi czerwonymi krwinkami. Usychamy powoli jak te brzozy od nieustających deszczów. 

Jestem pełna łez, które drążą we mnie korytarze, których może nigdy już nie wygładzi los. Najchętniej zamknęłabym się gdzieś daleko w sobie, zapadła się pod ziemię. Chciałabym zamknąć się sama ze sobą i koszem pełnym olejnych farb, by te łzy przelać na płótno, jeśli moje oczy nie potrafią już ich wycisnąć. 



piątek, 16 maja 2014

N. i ja.



Tego nie da się opisać. Ten post utworzyłam ponad tydzień temu. Jednak nie byłam w stanie nic napisać. Wstawiłam tylko dwa powyższe zdjęcia, autoportrety na norweskim promie, gdzieś w drodze ze Stavanger na północ. I choć w sobie mam szalenie ogromną połać historii, wspomnień i tęsknoty - nie potrafię ubrać tego w słowa. Jednak tak bardzo chciałabym spróbować. To trudniejsze od pisania o miłości. Ta chęć napisania o miejscu, w którym nieustannie jestem moim sercem, a na dobrą sprawę to moje serce jest usiane Norwegią - mgłą, deszczem, stromymi szczytami, słonymi fiordami, spłoszonymi sarnami, ostrokrzewem, szumem Morza Północnego, chłodem wiatru, pomarańczowymi makami, słońcem, które czasem nie zachodzi wcale.

Od bardzo dawna marzyłam o tym, by zobaczyć Skandynawię. Norwegia czy Islandia to krainy z moich marzeń. Nie sądziłam, że kiedykolwiek którąś z nich uda mi się zobaczyć na własne oczy. Jednakże pewnego wrześniowego dnia 2011 roku zostałam wsadzona do samolotu, którego tak panicznie się bałam ( i do tej pory się boję ) i widząc z góry jakby nieruchome morze uderzające o wybrzeże Polski, zdałam sobie sprawę, że nie ma już odwrotu. Długo były tylko chmury, nad którymi byłam po raz pierwszy i stan ten wydawał mi się niewiarygodny. Do żadnej komórki mojego ciała nie docierało, że pierwszy raz w życiu lecę w przestworzach, że wylatuję poza granice Polski i, że pierwszym miejscem jakie zobaczę będzie Norwegia. To niedowierzanie towarzyszyło mi przez całą podróż i przez wszystkie następne. Zawsze jest to dla mnie jak sen tak realny, że budząc się czuję na ciele chłodne krople północnego deszczu, a ubrania mają zapach morskiej bryzy, jednak mam wrażenie, że nigdy się to nie wydarzyło. Wracając tu jest we mnie pustka, którą nie wiem jak zapełnić. I nie mija po kilku dniach czy tygodniach. To stan permanentnej tęsknoty, której nie da się zatrzeć wspomnieniami, wypełnić negatywami pełnymi zwykłostek. 

Tysiące kilometrów przebyte podczas trzech podróży. Setki kadrów przepełnionych wodą, wiatrem, mgłą przecinaną przez szczyty gór, drewnianymi domami, które harmonijnie łączą się z otaczającą je naturą. Każdy zachwyt nieudolnie oddany przez duet moich oczu i aparatu. To, co towarzyszy tym podróżom to w dużej mierze milczenie. Tysiące kilometrów milczenia.

( jak widzicie, strasznie ciężko wydobyć ze mnie jakiekolwiek ładne słowo, bo na te przeżycia słów nie ma, więc strasznie jąkam się i nie powinnam wcale tego pisać. )

Wejście na Preikestolen było przeżyciem mistycznym. Picie wody ze strumieni. Kilkugodzinna wspinaczka. Ludzie w każdym wieku i wielu narodowości. Wszystko po to, by wejść na ten katafalk utworzony przez naturę. Chciałabym kiedyś wejść tam raz jeszcze... w samotności. Wyjść na spacer ze sobą, ze swoimi myślami, a na szczycie pochować wszystko to, co chciałabym, by odeszło z mojego życia, ułożyć nad przepaścią wszystkie smutki skropione łzami, by porwał je wiatr, by wypaliło je słońce.

Noce spędzane nad fiordami, które cicho kołysały do snu swoim szeptem i witały nas wschodem słońca przeciskającym się przez szczeliny wzgórz. Wąskie drogi. Wszechobecne wodospady. Chmury przewalające się ponad górami jak ogromne fale. Tęcza. Owce na pastwiskach jak obłoki. Skrzynki na listy na skrajach dróg. Kwiaty kołyszące się ogrodach. Wysepki z jednym domkiem, do którego właściciele dopływają swoją łódką. Pachnące morzem promy. Ludzie pełni serdeczności w oczach. 

Czas tam płynie inaczej. W żyłach krew jakby zwalnia, harmonizuje się z kroplami deszczu. Mgła wchodzi pod powieki. Wszystko jest miękkie jak mech. 

Mapa zapełniona naszymi przemierzonymi drogami. Serce przepełnione Norwegią jak domem, jak miłością. I chyba to tak jest, że Ona jest jak Dom. Łagodna. Pachnąca. Bezpieczna.


( i coś napisałam, zupełnie nie tak, jak miało to wyglądać, jak sobie ułożyłam to pewnej nocy, i wyszło jak nieudolne wypracowanie trzecioklasisty, ale naprawdę czuję się bezsilna... może kiedyś uda mi się. A może lepiej nie? )


--- 

maluję. wszędzie pachnie terpentyną. jakieś ramki by się przydały. odpoczywam od szydełkowania po dwóch ostatnich wydzierganych lalkach i robię coś dla siebie.

ale serce rwie się. tak. wiecie już pewnie gdzie.
nieustannie.

 

wtorek, 22 kwietnia 2014

dead mermaid

( 2012 ) 


( taka się czuję. wyrzucona na brzeg.
taka bez tchu.
wszystko za mną. )




poniedziałek, 14 kwietnia 2014

nie ma światła






(jakieś morze przydałoby się. może jakieś góry. choć pagórków kilka z trzęsącą się trawą,
z ptakami bawiącymi się powietrzem.
światło przydałoby się. trochę słońca znad Palermo.
świeże powietrze przydałoby się, coby przyszło z frontem znad Norwegii,
pachniałoby dobrem.
jakieś ramiona mogłyby się znaleźć.)

 

czwartek, 10 kwietnia 2014

huśtawka oddechu

( luty 2011, negatyw przeciągnięty po wielu kątach )

Czasem znajduje się coś sensownego w stosach starych zdjęć. Gdzie spośród wielu "sesji" można byłoby dziś wybrać może ze dwa dobre zdjęcia. Ale przecież każdy z nas przechodzi jakąś drogę, dojrzewa, szuka, boryka się z własną nieświadomością i wstydem.
Przede mną jeszcze długa droga. Może wcale nie fotograficzna. Może jakaś inna.
Zmieszana. Wybełtana.
Ale na pewno gdzieś mnie doprowadzi.
Na pewno chcę dążyć do łączenia technik - fotografii z malarstwem, rzeźby z dźwiękiem, 
grafika warsztatowa, itd... Może miłość do wielu technik i umiejętność ich wykonywania nie jest wcale przekleństwem. To społeczeństwo wmówiło nam, że musimy zajmować się tylko jedną dziedziną, żeby być w niej dobrym, żeby patrzyli na nas poważnie. Ale może tak nie jest. Może wtedy tracimy jakąś część siebie, gdy rezygnujemy z innych czynności. Ale przecież różne techniki w tej samej dziedzinie jaką jest np. tworzenie, to chyba nic złego. Tylko szersze spektrum. Osobiście nie czuję się winna, że tworzę coś na poważnie, coś na luzie, że dziergam coś na szydełku, że robię biżuterię, że pracowałam jako kucharz, że kocham muzykę i podróże, lubię kręcić krótkie, niezobowiązujące filmy. Po co się ograniczać, tym bardziej, że robi się to wszystko od początku do końca?

Dobra... przepraszam. Tak tylko sama ze sobą boksuję się na myśli.

Teraz czekam na różne ważne decyzje. Jakieś małe coś przede mną. I czytam "Huśtawkę oddechu" Herty Muller, bo uwielbiam jej styl pisania.

 


środa, 2 kwietnia 2014

zniknąć





jak uniknąć samej siebie, kiedy spotykam siebie na każdym kroku,
na każdej drodze, za każdym rogiem
bezradność jest moim prześladowcą

( ślady po mnie
zmyje
deszcz )


piątek, 21 marca 2014

tęskniąc za ciepłem, zdrowiem i szczęściem


wychodzi jakieś słońce. 
wychodzi jakaś tęsknota.
przez skórę.
przez oczy.


a tu link do filmu z wakacji, przynosi wspomnienia....

pozdrawiam...

wtorek, 11 marca 2014

co za odkrycie! idzie wiosna!


Po spacerze dostałam wysypki od słońca na twarzy. Uszy pieką. Czoło swędzi.
To dobry znak! Mówię Wam, idzie wiosna! 

Mam za dużo pomysłów na sekundę. Może dlatego jestem beznadziejna.
Szydełkuję, później robię kartki, po tym sklecam jakąś biżuterię. Z tyłu głowy mnóstwo idei
i mnóstwo tęsknot, np. za grafiką warsztatową, za obrazem, który niedokończony stoi na sztaludze,
za Norwegią, morzem i górami.

Może mam dużo ciała, ale jest mnie za mało,
na to, bym mogła być w tylu miejscach na raz, jakbym chciała,
bym mogła robić wszystko, co chcę.

( jak ktoś ciekawy to z boczku w linkach jest link do Białego Kołnierzyka)

Trzymajcie się ciepło! 

---

 a tu taki mały spamik... no bo ... mój filmik z Norwegii zakwalifikował się
do konkursu Rozjazdy 2014 i jeśli ktoś ma ochotę, może na mnie oddać głos
klikając pod filmem kciuk w górę na YouTube ;) 


dzięki ;)

piątek, 28 lutego 2014

my life is like a wound

( luty 2013 ) 


nic.

---
mogę słuchać bez przerwy. zupełnie.




czwartek, 20 lutego 2014

z innej beczki


Witajcie

Dziś zupełnie z innej baczki. Może kogoś coś zainteresuje. 
Poza moim mrocznym (?) światem, jest także taki ładny i kobiecy, 
do którego chciałabym Was zaprosić. 

uff. aż trzy ! 
Jako, że nie jestem do końca takim pasożytem na społeczeństwie
i poza moimi nie-ładnymi wizjami artystycznymi
zajmuję się także rzeczami bardziej przystępnymi dla większej grupy społeczeństwa
;)
 Jeśli macie ochotę, to lubcie, ślijcie dalej itd. Będę wdzięczna za każdą opinię
i pomoc w tworzeniu nowych rzeczy, a to nie tylko kołnierzyki... Nazwa wzięła się z nieba.
To także przeróżna biżuteria wykonywana ręcznie, ilustracje, które mogą zdobić Wasze mieszkania,
a także przeróżne rzeczy robione na drutach i szydełku w ramach możliwości i umiejętności ( np. zaczęłam robić najbardziej kolorową narzutę świata na szydełku, ale muszę zamówić włóczki, bo miałam tylko jakieś końcówki ). 

Także zapraszam, może ktoś coś chce, to ja chętnie się podejmę ;) 
_____

druga sprawa

_____

jeśli ktoś byłby zainteresowany, to mam do sprzedania po taniości 
Fuji Instax Mini 7S
prawie nie używany
z wkładem gratis



___

inna sprawa... to długo by mówić...

___

pozdrawiam ciepło.