Nie...Nie... Nie... !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
poniedziałek, 6 czerwca 2011
niedziela, 5 czerwca 2011
padła mi bateria
jestem cała wyczerpana, zmęczona, pospadana na podłogę.
od włosów po stopy cała w węglu i ołówku.
ale jeszcze gdzieś jest ta siła, która bezpiecznie pozwala mi dojść do łóżka.
zasypiam. na dziś dość.
jutro znów pracy mnóstwo okrutnie.
od włosów po stopy cała w węglu i ołówku.
ale jeszcze gdzieś jest ta siła, która bezpiecznie pozwala mi dojść do łóżka.
zasypiam. na dziś dość.
jutro znów pracy mnóstwo okrutnie.
poniedziałek, 30 maja 2011
szkicując kiedyś narysowałam życie
































( szkice. większość z nich pochodzi z zeszłego roku. większość z nich to typowe pięciominutówki... jeden z nich sięga czasów mojego liceum < portret A.T. > . wszystko to w sumie nic szczególnego... dziś po prostu znalazłam je szykując prace na zaliczenie i zachciało mi się je sfotografować. )
Zbita stopa. Łokieć sparzony kwasem. Paznokieć czarny od werniksu. Zapach kleju. Sterty niedokończonych rysunków i pustych kartek. Broszka w kształcie i kolorze maku do słomkowego kapelusza. Sandały z podstawówki, które dopiero niedawno odważyłam się założyć. Kubek w truskawki na skraju półki. Pożyczony szampon. Rozsypane cienie do powiek. Pół flakonika perfum. Krem Nivea. Aparat na wierzchu na-wszelki-wypadek.
Światło w kolorze kalafonii.
Światło w kolorze kalafonii.
niedziela, 29 maja 2011
światło mojego (s)pokoju
http://evemeryczna.wrzuta.pl/audio/6lfwVLoyNz9/nic_w_zyciu ( stare jak świat... dziś zaśpiewałabym lepiej, ale mam sentyment... dziś znalezione... )
poniedziałek, 23 maja 2011

toczę się ulicami. przygniatam zbędnymi pięcioma kilogramami myśli.
mówią, że więcej nie będę mogła nosić masek. cholera.
zaległości w życiu. dziury w pamięci. kamienie rzucane na mój szaniec.
mówię sobie idź wyprostowana wśród tych co na kolanach. i idę.
jeszcze nie straciłam głosu. to tylko lekka chrypa.
ciągle zastanawiam się dlaczego Christine nie wybrała Upiora ...
mówią, że więcej nie będę mogła nosić masek. cholera.
zaległości w życiu. dziury w pamięci. kamienie rzucane na mój szaniec.
mówię sobie idź wyprostowana wśród tych co na kolanach. i idę.
jeszcze nie straciłam głosu. to tylko lekka chrypa.
ciągle zastanawiam się dlaczego Christine nie wybrała Upiora ...
niedziela, 22 maja 2011
bo łatwiej być samemu...

There's a reason I said I'd be happy alone. It wasn't 'cause I thought I'd be happy alone. It was because I thought if I loved someone and then it fell apart, I might not make it. It's easier to be alone, because what if you learn that you need love and you don't have it? What if you like it and lean on it? What if you shape your life around it and then it falls apart? Can you even survive that kind of pain? Losing love is like organ damage. It's like dying. The only difference is death ends. This? It could go on forever.
( grey's anatomy )
środa, 18 maja 2011
niedziela, 15 maja 2011
Subskrybuj:
Posty (Atom)





