poniedziałek, 1 grudnia 2014

dwadzieściacztery

Nie będzie podsumowań w ten dzień, choć zwykle robi się to w dniu urodzin. Zrobiło się, 
ale nie tutaj. Jest tylko dużo myśli, piękny zapach i czekanie na piątek. Ciekawe czy
moja nowa Praktica, którą kupiłam na pchlim targu działa... Wygląda jakby była zupełnie
sprawna, ale okaże się czy powstaną zwykłostki z N., czy nie. Póki co, jest noc. Znów nie mogę spać.
A w głowie zapach perfum i gwaszu. I w sercu. 


 
( Szeptucha, wersja I ) 

( Szeptucha, wersja II )


czwartek, 27 listopada 2014

Norway again...

Jeszcze parę dni i znów tam będę. Bez ciepłych butów, bez grubej kurtki, ale dam radę. Pierwsza zima w Norwegii. Mam nadzieję na piękny czas. 
A póki co maluję bombki i robię różne ilustracje do własnych myśli. Akurat  teraz zrobiłam bombkę w lisy, a rysuję szeptuchę, która chodziła za mną od dawna, lecz dokończę ją dopiero, gdy dotrą do mnie moje urodzinowe gwasze. Tak poza tym, moja prababcia była szeptuchą. 
A poza tym nic. Nieprzespane noce. Krótkie dnie. Jak wszędzie.

 



poniedziałek, 24 listopada 2014

from drawing through photography to drawing


Self-portrait with heart, 2013, oil on canvas

( Jeśli zaraz o czymś nie napiszę, to pęknę jak bańka mydlana, bez zbędnego dotykania. )
To było wiele lat temu. Sięgam pamięcią podstawówki, później gimnazjum i liceum. Wszystkie obowiązki wypełniałam rzetelnie i szybko, by wyciągnąć kartki, kredki i rysować. Na początku, wiadomo, to były jakieś dziwne próby zmagania się z wyobraźnią. Ale czego wymagać od dzieciaka w podstawówce? Jednak wyobraźnię miałam przednią ( choć mroczną dość ), a i z biegiem czasu i moje umiejętności zaczęły się rozwijać. Od przedszkola zmagałam się z mangą i namiętnie rysowałam Czarodziejkę z Księżyca :) W gimnazjum zaczęłam sięgać trochę głębiej, próbować swoich sił w bardziej rzeczywistych formach, w liceum potrafiłam już narysować portret z fotograficzną dokładnością. Oczywiście nie robiłam tego często, bo raczej zajmowały mnie różne tematy dotyczące stanów emocjonalnych i człowieczeństwa. Raz lepiej, raz gorzej. Ale nawet gdy nauki przybywało, a i czasu było mniej, bo jakieś miłości, bo jakieś zajęcia pozalekcyjne itd, siadałam nawet nocą, by sklecić choć parę obrazków. Zeszyty były całe zarysowane od tyłu, bo jakoś lepiej mi się słuchało, gdy bazgrałam w tym samych czasie. No i nagle kupili mi aparat. Każdą wolną chwilę spędzałam na długich spacerach, uczyłam się obsługi lustrzanki metodą prób i błędów, cykałam jakieś biedronki, a w domu autoportrety emocjonalne, które miały przenieść moją wyobraźnię na wyższy poziom. Niestety. 
W międzyczasie poszłam na studia. No tak. Artystyczne. Instytut Sztuk Pięknych na Wydziale Sztuki UWM. Tak. Oczywiście już nie z myślą o malowaniu, a z myślą o fotografowaniu. Bo wszystko poszło w odstawkę. Choć wewnątrz bardzo mi czegoś brakowało i czasem coś tam skrobałam po kartkach. Jednak nie dość, że ta fotografia, to jeszcze te studia i trafienie na nieodpowiednich ludzi w nieodpowiednim czasie. Bo człek taki jeszcze giętki, choć z drugiej strony się buntuje. A ja nie chciałam malować jak wszyscy, bo mnie to nie kręciło. Na rysunku słyszałam, że ciekawa kreska, ale pani się nie podoba, więc trzeba to zmienić. A o prywatnych pracach - zapomnij. Plamy, szare domki i szmata na szmacie. Ja rozumiem, że to ma czegoś nauczyć. Ale czyż na STUDIACH nie powinno się zapytać studenta o preferencje, zainteresowania, o to, w którym kierunku chce iść? Nie... Trzeba było iść w kierunku upodobać wykładowców i robić prace domowe W STYLU. Tak to obraziłam się całkiem na malarstwo i rysunek. Powiedziałam, że nigdy więcej. No i, że nigdy więcej studiów. Po obronie licencjatu ( bądź co bądź z wyróżnieniem ) nie mogłam patrzeć na ołówki. No, ale nadal mi czegoś brakowało. Zdjęcia też robiłam już coraz rzadziej. Najchętniej robiłam po prostu zwykłostki z podróży czy spacerów. Czasem coś mi do głowy przychodziło, jakaś myśl, jakaś wizja. Robiłam zdjęcia, ale one zawsze były takie... niedokończone. 
Minęły ponad dwa lata odkąd skończyłam studia. Po roku zaczęłam odczuwać syndrom odrzucenia ;) Zaczęłam namiętnie kupować farby, płótna i kartki. Jednak strasznie ciężko było mi się odnaleźć. W głowie co innego, a ręka swoje. Po roku jest coraz lepiej. Fotografia służy mi już wyłącznie do tego, by stworzyć szkic. Fotografia to za mało. Prawie codziennie siadam do kartki, nawet tylko po to, by coś naszkicować. Jeszcze nie jest dobrze, jeszcze z wielu spraw muszę się wyleczyć. Na przykład z :" nie przywiązujcie wagi do szczegółów, szczegóły nie są ważne, ogólnie, ogólnie, szybko, szybko!". Tak. To przeszkadza mi bardzo. Bo chcę coś z głowy przenieść na kartkę, ale odruchowo robię to szybko. A u mnie szybko = byle jak. Bo ilustracja w moim wydaniu zawsze była pełna symboli. A ja zawsze starałam się włożyć całą siebie w rysunek. Bo dla mnie bardzo ważne są szczegóły. Bo ja chcę siedzieć na czymś, jeśli nie muszę się spieszyć, cały dzień i dopracowywać każdy szczegół, by było to idealne.
Bo w ogóle tak ostatnio siadłam i zastanowiłam się nad swoim życiem. I pytam samą siebie:"Szumowska, kim Ty chcesz w ogóle być w życiu?". I mówię do siebie:"No jak to? Ilustratorką. ". Musiałam przejść długą drogę, zatoczyć koło , aby wrócić do siebie. Łapałam tysiąc srok za ogon, wymyślałam biznesy, prace, zajęcia. Siadałam do malowania, ale za parę dni miałam wyrzuty sumienia, że poświęcam na to czas. Ale koniec z tym. Teraz jest już tylko jedna sroka - ilustracja i ja. Koniec krzywdzenia samej siebie. Podejmowania głupich decyzji. Teraz jestem ja i ilustracja. I słuchanie własnego serca.
( I nie zrzucam na nikogo winy za moje niepowodzenia, to ja się dałam podejść :) )


 

czwartek, 6 listopada 2014

what's going on... ?

Jesień w pełni. Dosłownie. Bo jesień i pełnia i chłodne słońce. Tylko deszczu brak.  Rysuje się. Powstaje wiele obrazów w mojej głowie. Powoli chyba wracam do siebie i na nowo odkrywam swoją wyobraźnię. No i święta idą, a w związku z tym wraz z moją sąsiadką... Ach! Zobaczycie :) 

Póki co nowe ilustracje. Póki co z boczku, tam po prawej link do miejsca, gdzie można kupić torby z moimi ilustracjami ( wymyślam kolejne wzory ). Póki co, dzieje się. No i mój tajemniczy ogród w słoiku...

***

Autumn everywhere. Litteraly. Because autumn and full moon and cold sun. Only the lack of rain. I'm drawing. There are many images in my head. I think that i'm backing to myself slowly and I re-discover my imagination. Well, Christmas holidays are coming, and therefore, together with my neighbor ... Ah! You'll see :)

For now the new images. While at the side, there's on the right link to site where you can buy bags with my illustrations ( i'm inventing new designs ). Until then, something happens. And my secret garden in a jar.

Regards, 
Ewa

  ( " w klatce nowotworu" \ " in a cage of tumor" , 2014 )

( " w kokonie własnych lęków" \ " in the cocoon of my own fears" , 2014 )


czwartek, 16 października 2014

"Osiedle szczekających psów"

  Zalewałam zieloną herbatę gorącą wodą, gdy na ulicy rozległ się nieznośny skowyt psa. Mimo, że byłam do tego przyzwyczajona, przestraszyłam się, aż zadrżała mi ręka, a woda z czajnika wylądowała na sosnowym blacie. Zasyczałam z przekąsem i wyjrzałam przez mglisty materiał zazdrostki. Na dziurawej od deszczu gruntowej ulicy stał ambulans. Wnosili do niego jakiegoś staruszka. Ratownicy zrobili to tak szybko, że nawet nie zdążyli obejrzeć się na babcię, która ile sił w swych spuchniętych nogach biegła za nimi z kapciami i piżamą w granatowe pasy. Karetka odjechała, babuleńka patrzyła na nią bezradnie, a ja patrzyłam na babuleńkę zza firanki. " To tu mieszkają jacyś ludzie?" - pomyślałam. Te domy zawsze wydawały mi się martwe, jakby opuszczone w pośpiechu, nieskończone, ale z oznakami rzeczywistości właścicieli. Tylko te wszechobecne na każdym podwórku wyliniałe psy zastanawiały mnie szalenie i przynosiły wątpliwość nad nieistnienie mieszkańców. W końcu jakoś żyły, nie umierały z głodu i zaciekle szczekały, więc musiały mieć na to siły. Zatem to prawda, że te wszystkie kundle mają swoich panów. A ci panowie gotują obiady, z których rozbełtane resztki lądują w psich miskach. Dlaczego więc na ulicach osiedla widać jedynie biegające psy, za siatkami wyłącznie psy, przy sklepach czy koło baru też. Słychać tylko szczekanie. Kanonadę wycia, krzyku i jęku. Jak fala rozchodzące się po okolicy. Żadnych ludzi.
  Czy na pewno ktoś mieszka w tym domu za płotem z mimoz? Albo tam, gdzie górne okno jest puste. Ten dom na rogu obrośnięty bluszczem też zawsze wydawał się martwy. A jeśli tak, to dlaczego ulice są puste i nie słychać nawet jednego ludzkiego głosu? Nikt nie grabi liści, ale jakoś znikają. Nikt nie gotuje obiadów, a kundle mają co jeść. Jak mogłam myśleć, że w tych ruderach z pustaków nikt nie mieszka? 
  Jednym chełstem wypiłam trzy czwarte kubka herbaty, narzuciłam na siebie kurtkę, wsunęłam buty i wyszłam z domu. Na zewnątrz wiało chłodem. Wokół unosił się zapach palonego drewna i smród szamba. Zajrzałam przez zardzewiałe pręty ogrodzenia na podwórko tej babuleńki. Chciałam zajrzeć przez okno, ale przed nim rosła stara jabłoń i swoimi gałęziami rozmywała obraz, zasłaniała wszystko. Na podwórku babci także był pies. To on tak często wył doprowadzając mnie do szału, a inne kundle nawołując do ujadania w tym samym tonie. Leżał na piachu między kawałkiem betonowego chodnika a trawą, która rosła marnymi kępkami. Nie zauważył mnie. Szłam dalej dygocąc od zimnego powietrza i zaglądałam na każde podwórko, ale psy jakby mnie nie widziały, albo widzieć nie chciały. Chodziły bezwiednie po swoim ugorze, kładły się na chłodnej ziemi z westchnieniem. Pomyślałam, że nawet szkoda mi tych burków. Myślałam nad mieszkańcami osiedla. Nad tym dlaczego jest tak, że nigdy nie widziałam żadnego z nich, oprócz dzisiejszego incydentu z karetką pogotowia. Jak wyglądają? I czy tak marnie jak psy, które były dla mnie, dotąd, jedynymi sąsiadami. Dlaczego zalegli w swoich domach-budach? Co robią? 
  Zaczęło mżyć. Zarzuciłam kaptur na głowę i zawróciłam w stronę domu. Gruntowa, koślawa droga zmuszała mnie do patrzenia pod nogi. Piach malował się w mokre grochy. Nagle spostrzegłam świeże ślady przede mną, które powstawały równo z moimi śladami. Przyspieszyłam, zwolniłam, przeszłam na lewą stronę, a te ślady nadal były przede mną, tworzyły się równo i ciężko. Poddałam się i postanowiłam podążyć za nimi. Ślady butów przeszły obok muru odgradzającego mój ogród od reszty tego brudnego świata, skręciły w prawo, później w lewo i nagle zatrzymały się. Usłyszałam brzdęk kluczy, a furtka, przed którą zatrzymały się ślady otworzyła się, a  później zamknęła z niechlujnym trzaskiem. Kundel z tego podwórka nagle zaczął szczekać, skakać, kręcić się w kółko. Dopiero wtedy ujrzałam postać - był to zwykły mężczyzna ze zmęczonym wzrokiem, wąsami zabarwionymi na końcach od kawy i papierosów, w przejedzonym przez mole mdłym swetrze. W dłoni trzymał reklamówkę z kiełbasą, dwiema puszkami piwa i butelką wódki. Odwrócił się, zmierzył mnie wzrokiem, odwrócił się, splunął, przeklął na ujadającego psa i zniknął. Rudy kundel zaczął szczekać jeszcze głośniej, a za nim powtórzyły wszystkie burki w promieniu kilometra. Hałas był nie do zniesienia. Bezmyślny, irytujący do cna i pusty. Przypominał tego mężczyznę w swym charakterze.
   Nagle cisza. Schowałam się przed jesienią w ścianach mieszkania. Zrobiłam kolejną herbatę i usiadłam w rogu sofy. Długo myślałam o tym co zaszło i nadal próbowałam rozgryźć zaistniałą sytuację, rozwiązać zagadkę tego miejsca, tych martwych domów, w których mieszkają niewidzialni ludzie i szczekające psy. Doszłam do wniosku, że ludzie Ci istnieją, ale nie żyją, nie ma w nich pasji życia. Snują się, błąkają w swoich zatęchłych kątach, rozlewają alkohol po poobijanych szklankach, jest im wszystko jedno. Dlatego nie dokończyli swoich domów-bud. Psy trzymają tylko dlatego, że są świadectwem ich egzystencji, ponieważ, gdy wychodzą ze swoich nor, rozlega się obszczekiwanie ich postaci. A psy te szczekają, bo psy widzą duchy, zjawy, a na dodatek nie lubią złych ludzi.

niedziela, 12 października 2014

entropy

Weekend mija na : rozmowach i milczeniach, patrzeniu na spadające liście z dębu rosnącego za oknem, mazaniu i kleceniu czegoś w szkicowniku, napawaniu się zapachem konfitury z płatków róży, czytaniu o Tove Jansson i rozmyślaniu o życiu. 

...

Weekend passes on: conversations and silence, looking at the fallen leaves of oak growing outside, smear and mash something in a sketchbook, rave about the smell of jam with rose petals,  reading about Tove Jansson and thinking about life.




















czwartek, 9 października 2014

bittersweet


"Kobiety, które zdradzają" | "Women who betray"

Farba schnie na dwóch małych płótnach. Przestrzeń wypełnia Olafur Arnalds i jego cichy świat muzyki. I zamiast przeczytać kolejny fragment książki o Tove Jansson, siadam przed komputerem i próbuję coś naskrobać. 
Słońce świeci uparcie, swoje ostatnie siły wytęża, by dać nam jeszcze odrobinę naturalnego ciepła. Później zostaną już tylko rozgrzane kaloryfery i grube swetry zarzucone na ramiona, para kolorowych skarpet. Póki co, parzę sobie zieloną herbatę z prażonym ryżem i myślę. Stanowczo za dużo, bo już się w tym wszystkim gubię. Ale jest jedna myśl taka : "kocham to, co robię - mimo wszystko". Tak. Uwielbiam usiąść w tym moim małym kąciku wypełnionym po brzegi pędzlami, mazakami, akwarelami,farbami, kartkami i czystymi płótnami, które Ktoś często przynosi mi w prezencie. I gdy tak siadam, wyjmuję coś do rysowania czy malowania, ogarnia mnie błogi spokój. Zatapiam się, wytężam wzrok i coś tam klecę. Ciągle bym coś kleciła. A jak nie maluję, to wyciągam jakąś włóczkę i też coś tam dziergam. A jak nie to, to idę robić atomowy chaos w kuchni i coś tam czarować z niczego. Ale głównie chodzi o te rysunki, o obrazy czy ilustracje. Bo nagle wiem kim jestem i, że wszystko będzie dobrze, tylko muszę ciągle to robić i być coraz lepsza. Wrócić do siebie i jeszcze wiele się nauczyć. Ćwiczyć, spostrzegać, przekazywać. 
I jeszcze szukam miejsc, instytucji kultury, do których można byłby się zahaczyć choć na wolontariat czy na staż.
No, ale nic. Wyłączam się i maluję. Raz lepiej, raz gorzej. Ale na tym to wszystko polega, na nauce na błędach, na ciągłym tworzeniu, by w końcu znaleźć siebie na nowo. I tak. Chcę robić takie dwa światy - słodko i gorzko. Bo nie lubię ograniczać się do jednego, bo wiele jest we mnie emocji. 

Farba wyschła, więc wracam do malowania.

---

The paint dries on two small canvases. The space fills Olafur Arnalds and his quiet world of music. And rather than read another excerpt from the book about Tove Jansson, I sit at the computer and I'm trying to write something.
The sun shines stubbornly, its last strength is working hard to give us even a little natural heat. Later will only heated radiators and thick sweaters  on shoulders, pair of colored socks. Until then, brew a green tea with roasted rice and think. Far too much, because already in all of this I'm  getting lost. But there is one thought : "I love what I do - in spite of everything." Yes. I love to sit in my little corner  filled to the brim with brushes, markers, watercolors, paints, sheets and clean canvases that often someone brings me in a gift.  And as I sit down, take out something to draw or paint, it makes me blissful calm. Sinking, I strain my eyes and something bungle. I still would something bungle. And if I do not paint, then pull out some yarn and knitting or something.  If not this, then I'm going to do atomic chaos in the kitchen and conjure something out of nothing. But mainly it comes to these drawings to paintings and illustrations.  Because suddenly I know who I am and that everything will be fine, but I must still do it, and to be getting better. Back to myself and  learn more and more. Practice, perceive, communicate.
I am still looking for places, cultural institutions, where i can be volunteer or go for an internship. 
Well, but nothing. Switch off up and paint. Sometimes better, sometimes worse. But this is all about, to learn from mistakes, to the ongoing creation to finally find myself again. And yes. I want to do these two worlds - the sweet and bitter. Because I do not like to be limited to one, because a lot of emotions in me.
Paint dried up, so I go back to painting.

poniedziałek, 6 października 2014

Bieszczady mountains


 Wetlina, 30 września 2014

Bieszczady.
Przez ostatnie miesiące działo się tak wiele. Trudno o tym mówić. Bo mimo dobrych zdarzeń, stało się tak wiele złego, co zupełnie mnie teraz zabija. Ale teraz są Bieszczady - góry zapomnienia. Czy na pewno? Póki co, napawam się jesiennym słońcem, krajobrazami pełnymi gór, potoków i coraz bardziej złotych lasów. Pełno tu wyrzutków, outsiderów. Włóczą się po ulicach prosząc o parę groszy na tanie wino. Szukają szczęścia jak wilki schodzące do wsi za łatwym łupem. Siedząc na połoninie, bezwiednie płyną łzy, bo tam czuje się wielkość świata i małość siebie, a samotność wyrasta ponad szczyty i jest potężniejsza od gór. A smutek rwie się jak rzeki o wystające z nich kamienie. Póki co, nie wiem czy jest coś, co da mi ukojenie. Więc chodzę i filmuję ładne miejsca, by mieć choć trochę pięknych wspomnień.

---

Powrót był ciężki. Okrutnie ciężko wraca się do rzeczywistości. "Wolne od codzienności" daje złudzenie, że wszystko jest dobrze. Rozdarcie między szczęściem, jakie dają miłość, malarstwo i ilustracje a smutkiem, który przynoszą porażki nawiedzające mnie od dwóch lat, niemożność rozwoju czy brak zainteresowania mną, by dać mi pracę, setki maili w jedną tylko stronę itd., jest wyniszczające. Dlaczego? Bo trzyma pomiędzy, zatrzymuje. Bo jak nazwać miejsce między wiarą a niewiarą? 
Przywiozłam parę zdjęć z komórki, kilka z aparatu i trochę filmów, z których skleciłam to :

I znów mi ktoś napisze, że znów ten smutek, że nic nowego. No tak, wiem. Niestety. 

--------

Wetlina, September 30, 2014
Bieszczady mountains.
Over the last few months has happened so much. It's hard to talk about it. Because despite the good events, has become so much evil, which totally kills me now. But now they are the Bieszczady Mountains - mountains oblivion. Are you sure? Until then, I delight in the autumn sun, landscapes full of mountains, streams and forests more and more gold. There are plenty of outcasts, outsiders. They roam the streets asking for a few pennies on cheap wine. Seeking happiness as wolves descend to the village for easy prey. Sitting on the pastures, unknowingly tears flow, because there I feel the size of the world and the smallness of myself, and loneliness grows over peaks and is more powerful than the mountains. A sadness tears like a river on stones sticking out of them. Until then, I do not know if there is something that will give me solace. So I go and filming nice place to have a little bit of beautiful memories.

---
 
Return was a hard. Cruelly hard is coming back to reality. "Free from everyday life" gives the illusion that all is well. Tear between happiness which give love, painting and illustrations and the sadness that brings defeat haunt me for two years, the inability to develop or lack of interest in me, to give me a job, hundreds of emails in one party only and so on., Is debilitating. Why? Because it holds between, stops. Because how to call the place between faith and unbelief?

I brought some pictures from a cell phone , some of the camera and a little video from that I did it:
https://vimeo.com/108132192

And again, someone will write to me that once again the sadness, that's nothing new. Yeah, I know. Unfortunately.

piątek, 26 września 2014

hello, Autumn ...



I'm so sad. I can't move, i can't speak. Slowly i lose myself.
---
 Jestem tak smutna. Nie mogę się ruszyć. Nie mogę mówić. Powoli tracę siebie.





wtorek, 16 września 2014

ślubnie



Ostatnio mam gorący czas. Jedną z wielu przyczyn są zdjęcia powyżej. Przez wakacje zrobiłam parę ślubów, wzięłam się ostro za akwarele, ilustracje itd, trochę podróżowałam. Jakimś dziwnym trafem dałam się namówić na złożenie papierów na magisterkę i teraz siedzę nad zrobieniem rysunków do teczki, a mam na to jakiś tydzień. Ciężko idzie, bo nie znoszę rysować martwej natury, ale dochodzę do wniosku, że będę rysować ludzi, bo w końcu nie jest powiedziane, że nie można rysować modeli, mają to być rysunki z natury. A ja martwej natury nie-na-wi-dzę. Koniec. Kropka. Dorobiłam się w końcu tabletu graficznego i stawiam pierwsze kroki ( kiedyś posiadałam tablet, ale to było w gimnazjum i rysowałam tylko mangę w photoshopie, a ja przecież muszę ogarnąć Illustratora ). No cóż. Miejmy nadzieję, że będę się rozwijać, że dzięki mojemu uporowi w końcu do czegoś dojdę.
Chcę już uporać się ze wszystkimi obowiązkami, które zwaliły się wszystkie na raz. Niech będzie co ma być. Ale chcę w końcu usiąść do bajek mojego dziadka, który odszedł gdy miałam 6 lat i zrobić do nich ilustracje. Powrót do dzieciństwa.

Teraz wiem też, że nie mogę zwalniać. Muszę bez przerwy rysować. Chcę mieć dużo pracy.

Pozdrawiam ciepło :)